Blog: IJskoud

Geplaatst op 17-03-2017

Ondanks het schitterende lenteweer toch even een avontuur van onze hond Loes in de sneeuw. Zoals zovele landgenoten hebben wij ons tijdens de voorjaarsvakantie in de files laten meevoeren naar het Alpengebied om nog ergens een beetje winter te ervaren. In ons eigen kikkerlandje kon je ongeveer 3 dagen met gevaar voor eigen leven op een plas gaan staan met je schaatsen. Ik heb het lef niet gehad, want ik zag toch iets te veel wakken ontstaan. Om onze nieuwe hond Loes toch eens de lol van het rennen in de sneeuw te gunnen, mocht zij natuurlijk mee naar de bergen.

Opgepropt met de kinderen op de achterbank heeft ze dan toch de hele reis volgehouden, Raststätte in en Raststätte uit. Uit waterbakken drinkend waar waarschijnlijk honderden honden haar waren voorgegaan. Je zou er als mens niet aan moeten denken, maar ja iemand die haar eigen poep ook met grote regelmaat staat op te peuzelen... Verder bleek Loes een prima reishond die vrijwel direct in slaap valt als de motor start. Dit weliswaar bovenop haar reisgenoten. Maar goed, in hun ogen kan Loes niets verkeerd doen……….

Aangekomen op plaats van bestemming bleek de sneeuw een onweerstaanbare aantrekkingskracht op Loes te hebben. Zoals onze vorige hond een maatje kleiner was en letterlijk tunnels door de sneeuw heen rende, zo liet Loes diepe voren in de sneeuw na, een enorm leuk gezicht. Bijkomend voordeel van je hond in de sneeuw is dat ze in een soort “drycleaner” zitten, ze komen er altijd brandschoon uit! Daar kan geen trimsalon tegenop.

Er zit ook een bergmeertje in dit dorp dat ’s winters dichtgevroren is, grotendeels althans. Vaak zitten langs de ijsranden wat eenden zich te verpozen. Dat moet toch ijskoud zijn zo met je blote voeten op het ijs. Dat is wat Loes op een gegeven moment ook gedacht moet hebben. Zij vindt het enorm geestig om vogels het water in te jagen, “het zijn toch watervogels?” zie je haar dan denken. Aangezien zij wat minder verstand van het leven in de bergen had heeft zij een kleine inschattingsfout gemaakt. Ze wilde ook een rijtje eenden die op de ijsrand zaten het water in jagen, maar zij realiseerde zich niet dat het ijs niet de walkant was en zakte hier dus volledig kopje onder doorheen. Zij had als labrador ook nog nooit gezwommen, dus al piepend van de kou pletste ze rond langs de ijsrand, waarschijnlijk een enorme kramp voelend door het ijskoude water. Het lukte haar niet meer op het ijs te klimmen maar gelukkig kon ik plat op mijn buik vanaf de dikkere ijslagen toch haar nekvel pakken om haar weer op het droge te krijgen. Vervolgens heeft ze een kwartier door de sneeuw liggen rollen, nog kouder!

Ogenschijnlijk had Loes dus feitelijk nergens last van. Dit kwam waarschijnlijk door haar labrador vacht. Deze is vrij vettig en heeft ook nog een soort fijne onderwol-laag. Het is dus een soort duikpak. Het ras is dan ook vrij specifiek gericht op de jacht op waterwild en van origine zelfs bedoeld om lijnen van visnetten op te pikken uit de koude zee bij het eiland Labrador bij Canada. Kortom ze kunnen tegen een beetje koude!

Wat gebeurt er eigenlijk bij onderkoeling? Normaal gesproken wordt het zoogdierenlichaam op een bepaalde temperatuur gehouden waarbij de cellen optimaal kunnen functioneren, dit wordt gereguleerd vanuit de hypothalamus in de hersenen. De normale lichaamstemperatuur bij een hond moet tussen de 38 en 39 graden Celsius liggen. Onderkoeling treedt op als kou uit de omgeving de warmteproductie van het lichaam begint te overstijgen. Bij hele kleine kale honden zal dit sneller gebeuren dan bij dikbehaarde grote honden. Als de lichaamstemperatuur onder de 36 graden daalt dan zullen eerst ademhaling, hartslag en bloeddruk dalen. Onder de 34 graden raakt de controle over spieren kwijt en vermindert het bewustzijn. Als het verder daalt naar 30 graden zullen er hartritmestoornissen op gaan treden en is het lichaam ook niet meer zonder allerlei medicijnen op normale temperatuur te krijgen. Mensen die bijna zijn verdronken geven vaak aan dat ze heel rustig werden en niet paniekerig. Honden kunnen gemiddeld genomen 5 uur lang hun temperatuur op peil houden als ze in water van 20 graden liggen! Dus boven de 34 graden kun je een lichaam nog passief opwarmen zoals dat heet, dus met dekens. Actief opwarmen heet het als je het dier met kruiken e.d. verder moet opwarmen. Bij de extreme gevallen van 30 graden zul je zelfs met verwarmde infusen en vloeistoffen in de darm moeten werken.

Gelukkig was het bij Loes lang niet zo ver vanwege haar goede isolatiepak. Ze kon na haar avontuur snel weer opwarmen bij de haard met een Dentastix! Mocht je onze Labrador Loes in het echt willen zien kijk dan eens hier naar de How to video’s van Fikkie TV!